نقل گل محمدی بخورید تا دچار بیماری کلیوی نشوید

اصطلاح Candi ی همان نقل گل محمدی که در قرن سیزدهم در غرب ظاهر شد، از کلمه عربی قندی (شکر نیشکر) گرفته شده است که خود از هندو گرفته شده است.

از قرون وسطی، این نقل گل محمدی به عنوان بهترین شکر شناخته می شد و به خواص درمانی آراسته بود.

در قرن پانزدهم، هر داروخانه خوبی باید در داروخانه خود، آب نبات و آب نبات ساده با طعم های مختلف گل و میوه داشته باشد.

نقل گل محمدی در واقع از کریستال های شفاف، کم و بیش بزرگ، تشکیل شده است که از کریستالیزاسیون آهسته (حدود ده روز) یک شربت خالص فوق اشباع و داغ به دست می آید.

آب نبات قهوه ای نیز به همین ترتیب از شربتی به دست می آید که با کاراملی شدن رنگ شده است.

این شربت قبلاً در وان‌های مسی (“آب نبات”) ریخته می‌شد که با نخ‌های کتانی یا پنبه‌ای کشیده می‌شد که شربت روی آن ثابت می‌شد و در کریستال‌های منشوری زیبا جمع می‌شد، از این رو نام “شکر رشته ای” گرفته شده است.

وقتی یک سکه به دستم رسید، سریعاً کمی سرولات خریدم که به صورت حیله گرانه خوردم، یا حتی شکر قهوه ای یا تکه های شکر آب نباتی که با نخ به هم گره خورده بودند.

(ادوارد بلد، من در سال 1900 یک ساله بودم، فایارد، 1987، Le Livre de Poche، صفحه 131.)

به خصوص به دلیل ظاهر زیبایش مورد قدردانی قرار گرفته است، این نبات کاسه های قند رومیزی را تزئین می کند.

در شمال فرانسه، برخی از خانواده ها هنوز از آن برای تهیه شربت هویج یا شلغم استفاده می کنند که به ضد سرفه معروف است.

از طرفی به دلیل کندی انحلال آن، برای تهیه عرقیات و میوه ها با الکل «خانگی» توصیه می شود.

در این کارگاه، کریستال های شکر آب نبات در یک ظرف شیشه ای زیبا که روی آن یک کلاه راش محفوظ است، ارائه می شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *